Daily Life

[Wijvenweek] Censuur

Ik laat dat af en toe wel al eens vallen, dat ik niet sociaal genoeg ben, maar meestal houdt ik mij echt hard in, om niet uit te barsten in een tirade van hoe sucky mijn sociaal leven wel niet is. Eigenlijk mag ik niet klagen. Ik heb lunchdates en craftmiddagen met vriendin K., zit iedere woensdag met een paar leden van mijn ex-sportclub aan de zelfde tafel te eten, kook soms voor vriendin A. en heb genoeg vriendinnen overgehouden aan mijn mislukte vrijwillers-pogingen bij een aantal dierenopvangorganisaties (en ook veel gebroken vriendschappen helaas).

Toch knaagt het, omdat ik zo weinig nieuwe mensen leer kennen, omdat ik geen vriendschappen kan houden en blijf treuren over een paar oude. Niet dat ik iets doe om dat te veranderen. Ooit ging ik wel uit, gelijk ieder normaal mens, maar op een gegeven moment ging dat niet meer, ik wou mensen niet meer zien, afstand nemen, ruimte creëren en pijn verzachten.

Dat nam tijd in beslag, meer dan ik had gedacht en ondertussen heb ik in mijn hoofd een beeld van mijzelf gecreëerd waarin ik een soort sociaal gehandicapt monster ben dat altijd de verkeerde opmerkingen maakt, dingen verkeerd interpreteert en te hard doordram in discussies waardoor niemand mij nog leuk vind. Maar dat komt wel goed ooit, tussen mij en mijn sociaal leven, beetje bij beetje, ‘k ben daarvan overtuigd.

‘t Is ook niet dat ik verzuip van de eenzaamheid of als ik alleen in huis ben, de lakens over mijn hoofd trek op een bal rol en niet meer beweeg tot als mijn vriendje terug is. In tegendeel, ik ben graag alleen, ik kan daar serieus van genieten, van echt niemand en echt geen geluid. Mij met van alles bezighouden en luisteren naar mijn inner voice (dat klinkt beter dan schrijven dat je conversaties met uzelf houdt, toch? Ik kan mijzelf nochtans mateloos entertainen), ‘t is gewoon, sjah, dat sociaal leven dat geïnspireerd is op levensechte Amerikaanse films en series enal, dat is wat ik stiekem wil en dat zorgt voor frustraties (net als dat mijn slecht geplaasterde muren en perfect uitziende huizen in interieurboekskes ook voor frustraties zorgen).

En terwijl ik dat hier allemaal tergend traag typ, bedenk ik mij dat het allemaal zo zinloos is om dat op te schrijven, dat ik het eigenlijk erg en niet erg tegelijk vind en dat ik mensen daar niet met moet lastig vallen, maar vandaag of all days, kan ik moeilijk mijzelf censureren.

Ahja en ik blog ook nooit over hoe mijn katten geen enkele kattenmand hebben in heelgans ons huis en dat die beestjes van miserie op een stukje karton of in de doos voor het oud papier naast de vuilbak moeten slapen.

Schrödinger de kat

Pixel!

Had ik eigenlijk ooit al eens vermeld dat ik katten heb? Ze noemen Pixel en Schrödinger. Jup, Schrödinger, als in…

Previous Post Next Post

You Might Also Like

9 Comments

  • Reply [Wijvenweek] Censuur | Wijvenblogs 16 March 2012 at 19:01

    […] al eens vermeld dat ik katten heb? Ze noemen Pixel en Schrödinger. Jup, Schrödinger, als in… » Plutomeisje […]

  • Reply Madrina 16 March 2012 at 19:17

    Mijn kat heeft wel een mandje, maar hij kruipt daar niet in. In feite is alles waar ge als kat niet hoort in te kruipen, interessant voor hem. Inclusief kartonnen doosjes.
    En tis mss niet hetzelfde als een nieuwe vriendschap, maar ge hebt hier wel een nieuwe volger 🙂

    • Reply Plutomeisje 18 March 2012 at 19:56

      Hehe, dank u, met een nieuwe volger ben ik ook altijd blij 🙂

  • Reply Kathleen 16 March 2012 at 19:38

    Ik moet zeggen, ik herken hier wel een deeltje van mezelf in. Ik heb het zelf ook vrij moeilijk met vriendschappen en vriendschappen onderhouden. Af en toe vind ik het, net als jij, erg dat ik geen Amerikaanse-reeks-toestanden heb, maar dan kijk ik even naar wat ik wel heb en eigenlijk, als ik heel eerlijk ben, is dat goed genoeg voor mij.

    • Reply Plutomeisje 18 March 2012 at 19:58

      Awel, als het ooit goedkomt tussen mij en mijn sociaal leven, dan hoop ik dat het op die manier is, gewoon content zijn met de mensen die ik heb (want ik wil niet ondankbaar overkomen, ik heb supervriendjes :))

  • Reply la merlette blanche 16 March 2012 at 23:06

    Dat komt allemaal vanzelf goed, als je de ‘juiste’ mensen leert kennen, nee? Ik vind uw sociaal leven trouwens absoluut niet sucky klinken. Da’s nog ‘rijk’ in vergelijking met het mijne 😉

    • Reply Plutomeisje 18 March 2012 at 20:00

      Ja, daarom dat ik zeg dat ik eigenlijk niet mag klagen, maar ‘t is gewoon soms dat gevoel van gemis… ‘t Is niet eenvoudig te verklaren waarom ik dat voel, maar ‘t is er. Mss omdat ik zo weinig mensen ken uit de richting die ik studeer ofzo…

  • Reply Sandra 17 March 2012 at 19:28

    Ik ben blij om te lezen dat ik niet de enige ben die zowat vriendenloos door het leven gaat (al klinkt dat woord veel te zwaar). Als je het goed hebt in je eentje dan zie ik geen reden waarom daar een heleboel mensen bij moeten komen, tenzij je het echt goed met elkaar kan vinden natuurlijk. Maar alleen maar voor de show en om te pochen dat je eindeloos veel vrienden hebt? Nee, daar bedank ik liever voor :).

    • Reply Plutomeisje 18 March 2012 at 20:03

      Njah ‘k weet niet of je voor de show vrienden kunt “hebben”? ‘k Denk wel dat ik er soms lang over doe om iemand onder de categorie “vriend” te plaatsen, kennissen heeft iedereen sowieso veel, denk ik, maar er zit daar een serieus verschil op voor mij..

    Leave a Reply