Books, Daily Life, Movies & Music

De Nachten

Yay, afgelopen zaterdag belande ik eindelijk nog eens op De Nachten. Ik weet bijgod niet meer wanneer ik daar voor het eerst (en het laatst) was, maar ik herinner mij dat het leuk was. Gelukkig was het deze keer niet anders, al stelde het event soms een beetje teleur.

In mijn met rozig kruidenwater overgoten herinneringen vormden De Nachten de ideale clash tussen het geschreven woord en muziek. Ik herinner mij een Ramsey Nassr die een idioot grappig verjaardagsgedicht bracht, een magische An Pierlé, een boek dat in mijn handen geduwd werd, A Brand optredend onderaan een trap, boekvoorstellingen en meer van dat leuks.

Dit jaar zag ik vooral veel leuke muzikale optredens en heel erg weinig literaire stukken. Per ongeluk hoorde ik Stefan Hertmans tien minuutjes praten en voorlezen uit Nabokov, wat best wel interessant was en smaakte naar meer. Verder heb ik eigenlijk geen enkele auteur aan het werk gezien, wat ik wel jammer vind. Een schrijver die begeesterd vertelt over zijn nieuwste boek of gewoon zomaar de verteller in hem loslaat op het publiek, dat kan toch interessant zijn? Blijkbaar dacht de organisatie er anders over, men had dus gefocust op muziek.

Gelukkig was het goeie muziek. In de kelders van de Singel ontdekten we FM Belfast, een groepje uit Ijsland. Veel te vroeg op de avond gepland, want die kerels lieten zich totaal gaan op het podium en in hun muziek. Op de CD gaat het er heel wat rustiger aan toe, merkten we later (al blijft het een leuke cd), maar ze vormen dus echt wel de perfect partyband.

De Belgen waren ook vertegenwoordigd, onder de vorm van Balthazar (strak concert) en Amatorski (kon mij niet bekoren). Wat ik wel super vond, was Blood Red Shoes. Op StuBru kan je af en toe hun singel horen en ik had al gehoord dat ze super optredens gaven. Ik kan het alleen maar beamen nu.

We sloten onze avond af met The Irrepressibles, die in het programmaboekje werden omschreven als een combinatie tussen burlesque, cirque en macabere sprookjes à la Tim Burton. Dat sprak ons wel aan, dus gingen we om 1u braaf in de Rode Zaal gaan zitten. Na een half uurtje wachten (of slapen in mijn geval :P) stond alles eindelijk op het podium en kon de show beginnen. De muziek sprak mij niet altijd aan, maar het optreden was meer dan de moeite. Zeker iets wat ik nog eens, in klaarwakkere toestand, wil zien als ik ooit de kans krijg.

Previous Post Next Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply