Movies & Music

Een film voor een tafel

Vorige week trok ik, onder lichte dwang (“als ge meegaat ga ik die tafel uit de kringloop voor u gaan halen”) naar de cinema. Niet dat je mij normaal moet dwingen om naar de cinema te gaan, films zijn leuk enal, maar ’t ging hier wel om deel drie van de Twilight-reeks.

Het niveau van deel twee van die serie was al niet zo schitterend en deel 3 is eigenlijk alleen maar slechter (voila, nu weet ge het direct). De film mikt overduidelijk (maar echt over-duidelijk) op een tiener publiek. Veel kans dat tieners het gewoon doorhebben als ze kijken, wat normaal niet de bedoeling kan zijn. Naast de overduidelijke bakvissen praat in de film wordt er ook:

  • slecht geacteerd (voor de mensen die hem al gezien hebben: het vlotte gesprek in de tent tussen Jake & Eddy is het absolute dieptepunt)
  • te veel gebruik gemaakt van close-ups. Op een gegeven moment verlangde ik gewoon echt naar een long shot of hoe die dingen ook heten. Gewoon omgeving, benen, armen, romp enal. Niet gewoon het stuk van het hoofd tussen kin en haarlijn. Seriously, na een tijdje begint ge u te fixeren op Bella haar scheve mond en Jacob zijn scheve neus. Ge kunt dan ook niet anders, want er is niet anders om naar te kijken! Aan Edward zijn haar kunt ge u niet ergeren in close-up omdat ze zo close gaan dat je het niet ziet…
  • te weinig gedaan. Ik weet niet hoe het in het boek zit, maar er gebeurt niet veel in de film. De grote belangrijke clash tussen de goeie en de slechte duurt lijk een minuut ofzo. De rest van de film is gevuld met gepraat in close-up. Totaal geen spanning, geen opbouw enzovoort. Bella wordt bedreigd door een groot gevaar, maar ’t is niet echt dat je hard gaan meeleven. Moest ze dood gaan, dan zou je waarschijnlijk content zijn, want dat zou willen zeggen dat de film sneller gedaan is….
  • weinig van kleren gewisseld. Volgens mij droeg Bella heel den tijd hetzelfde. Om één of andere reden hebben ze bespaard op kostuums. Misschien hadden ze een voorgevoel dat de film geen groot succes zou worden?

Gelukkig had ik nog een aflevering van True Blood staan om al die flauwe vampieren en weerwolven door te spoelen. En een gekke/weirde Japanse *tautologie-alarm* film over meisjes met stoere scooterkes en gothic lolita outfits. Denk aan onrealistische aanrijdingen en kapsels die er zwaaaaaaaar over gaan. De film “klopt” ook wel helemaal. Als ons hoofdpersonage zegt dat ze zichzelf enkel wilt vullen met zoetigheden, dan zult ge ze geen enkele keer betrappen met iets anders dan snoep op haar bord. Karakter enal, daar kunnen sommige personages nog iets van leren, eh Bella? Kamikaze Girls dus, onthoudt het maar voor als ge de volgende keer in de videotheek/internet/youtube zijt en op zoek zijt naar een leutige film.

*een voorkeur voor de Japanse cultuur en fucked-up-ness kan helpen bij het appreciΓ«ren van deze film* πŸ˜›

Btw, moest er iemand zich afvragen hoe het dan met die tafel zit: die staat te blinken in mijn living tot als de parket in de bureau ge-olied is. Dat kan nog even duren, maar kan er nu wel alle dagen verliefd naar kijken. Mijn toekomstige stiktafel enal *zucht verlangend* nu nog een stikmachine dat marcheert

    Previous Post Next Post

    You Might Also Like

    2 Comments

  • Reply Muffin 23 juli 2010 at 20:49

    Toch wel een uberhippe tafel natuurlijk Γ©

    • Reply Plutomeisje 5 augustus 2010 at 13:44

      Ja, maar ben er toch nog altijd niet over uit of ze zo een marteling wel waard was… Misschien als ze mooi staat de pronken in mijn bureau met mijn stikmachine op dat ik het ga kunnen aanvaarden en de vreselijke film vergeten…

    Leave a Reply