Daily Life

Huisdieren

Ik probeer altijd mijn eindeloos gepraat over mijn ratjes op mijn andere blog te gooien, maar nu lukt dat gewoon even niet. ’t Gaat namelijk niet zo goed met mijn beestjes, ‘k heb eentje met darmen die stilliggen en eentje die er in geslaagd is om zijn achterpoot op twee plaatsen te breken. Beide botten van die poot dan nog (zoals in uw onderarm en onderbeen zitten daar twee botten naast elkaar, een dun en een dik, beide zijn dus 2 keer door -__-). Voor de foto’s en andere gore details verwijs ik dus door naar de rattenblog.

Waarom val ik jullie daar nu met lastig en waarom laat ik dat beest gewoon niet inslapen? Omdat dat beestje al 2,5 is (‘k heb daar een band mee en ik heb Rahvin zien opgroeien van een paar dagen oud tot nu) en als je naar zijn ogen kijkt, dan zit daar leven in. Een wil om, hoeveel pijn hij ook heeft of hoe gefrustreerd hij ook is in zijnΒ onbeweeglijkheid, door te gaan. Hij wil klimmen en rondlopen en hij gaat het proberen, verdorie, met gips en met beginnende achterhandverlamming, hij gaat hem niet laten doen. En als hij naast mij ligt te slapen op de zetel, in zijn nest van fleece-dekens, dan kan ik niet anders doen dan ernaar kijken en vertederd zuchten (ik heb moedergevoelens bij dieren, jawel, verder nooit eigenlijk) en mij verbazen over die overlevingsdrang. Mij ook verbazen over de manier waarop mensen dat veel te vaak missen. Mij verbazen over het beeld van de verzuurde maatschappij die constant terug te vinden is in de media. Mij verbazen dat ik een rat met een gebroken poot naast mij in de zetel nodig heb om te beseffen dat het leven eigenlijk niet zo ingewikkeld is. Gewoon blijven ademen en doorgaan. En ratjes knuffelen. :p

Geen idee wat jullie zien, maar ik zie een schattige rat vol leven op een beetje mislukte foto. In het echt is hij nog veeeeel mooier ^-^

Previous Post Next Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply